Ελλάδα - Λιθουανία 69-73

Αν για κάτι ξεχώρισε η φετινή Εθνική ομάδα είναι η σωστή αγωνιστική νοοτροπία. Σωστή είπαμε; Λάθος! Αψογη θέλαμε να πούμε. Σ' ένα παιχνίδι στο οποίο δεν υπήρχε κανένα σοβαρό κίνητρο (τι 5ος τι 6ος) το συγκρότημα του Ηλία Ζούρου έβγαλε πτυχές του πολύ καλού εαυτού της αλλά, το κυριότερο, κατέθεσε μεγάλα αποθέματα ενέργειας και ψυχή.

Ξέρετε, παίζουν και αυτά τα δύο στοιχεία μπάσκετ. Στο πρώτο ημίχρονο,για παράδειγμα, η Εθνική δεν επηρεάστηκε από την ατμόσφαιρα, έπαιξε όμορφα στην επίθεση και δυνατά στην άμυνα με αποτέλεσμα να φτάσει τη διαφορά ακόμα και στο +10. Εν τέλει χάσαμε αλλά who cares που θα έλεγε και ο Κώστας Κουφός.

Χάσαμε γιατί απωλέσαμε σημαντικά αμυντικά ριμπάουντ στο τέταρτο δεκάλεπτο (άρα και κατοχές της μπάλας), διότι κολλήσαμε επί μεγάλο χρονικό διάστημα κόντρα στη Λιθουανική ζώνη, γιατί ο  Καλάθης έχασε μία κρίσιμη βολή στο 68-71,  γιατί, γιατί, γιατί. Ηταν όμως σαν νίκη το γεγονός ότι ο Βασιλειάδης έπαιξε σαν πραγματικός ηγέτης, ότι ο Καλάθης έγινε άντρας και σε εθνικό επίπεδο, ότι ο Κουφός απέδειξε ότι μπορεί να γίνει σέντερ πολύ υψηλού επιπέδου, ότι ο Παπανικολάου κέρδισε σε αυτοπεποίθηση.