Ελλάδα - Παραγουάη 0-2

Αν ήμασταν ρεπόρτερ από την Παραγουάη θα γράφαμε για τα θετικά μηνύματα που άφησε η Εθνική στο φιλικό με την Ελλάδα. Επειδή, όμως, είμαστε Ελληνες ρεπόρτερ δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με τα γούρια και να σας πούμε ότι και στα φιλικά πριν το Euro 2004 η Ελλάδα έχανε και προβλημάτιζε με την απόδοσή της, πόσο μάλλον να σας πούμε πως το φιλικό με την Παραγουάη δεν είναι χρήσιμο για συμπεράσματα, αφού οι διεθνείς είναι κουρασμένοι από τη σκληρή προετοιμασία και μπλα, μπλα, μπλα.

Θα ασχοληθούμε με τα δεδομένα. Ποια είναι αυτά;

1. Η Εθνική παρουσίασε ένα σχετικά καλό (επιθετικά) πρώτο 15λεπτο όπως στον αγώνα με τη Βόρεια Κορέα. Εδειξε επιθετική διάθεση, βγήκε μπροστά και άφησε ένα χαμόγελο στα χείλη μας.

2. Το χαμόγελο αυτό σβήστηκε από την αμυντική λειτουργία της ομάδας. Οπως στο φιλικό με τη Βόρεια Κορέα, έτσι και τώρα η ελληνική ομάδα είχε κενά πίσω, άφησε αρκετές φορές εκτεθειμένο τον Τζόρβα και μας έκανε να λησμονήσουμε την άμυνα του 2004 ή τουλάχιστον αυτή που είχαμε στο Euro 2008.

3. Η μεσαία γραμμή χωρίς τον Γιώργο Καραγκούνη μπάζει. Δεν υπάρχει ο παίκτης που θα μεταφέρει την μπάλα από την άμυνα μπροστά και όσοι σπεύσετε να πείτε πως αυτή τη δουλειά μπορεί να την κάνει ο Κατσουράνης, τότε να σας υπενθυμίσουμε πως ο Κατσουράνης είναι αμυντικό χαφ κι αν βγει μπροστά τότε θα αφήσει κενό πίσω.

4. Η Εθνική πρέπει να παίζει μπροστά με τον Σαμαρά. Ξέρει μπάλα, προκαλεί ρήγματα και είναι σαφώς πιο επικίνδυνος από κάθε άλλον ποδοσφαιριστή (ίσως πλην του Γκέκα).

5. Οχι πως στην επίθεση ήμασταν θελκτικοί και χάναμε τη μία ευκαιρία μετά την άλλη. Είχαμε, όμως, μια κάποια διάθεση. Τα προβλήματα, πάντως, παραμένουν.

6. Αυτό που προβλημάτισε περισσότερο από όλα ήταν το γεγονός πως η Εθνική είναι μια ομάδα αποτελούμενη από ποδοσφαιριστές που δεν μπορούν να βρουν τα πατήματά τους και ίσως να μην έχουν συνειδητοποιήσει ότι σε λίγες μέρες αρχίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Καλοί οι σύλλογοι, οι μεταγραφικές σκέψεις και οι τίτλοι που κατακτήθηκαν στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά κάποια στιγμή πρέπει άπαντες να σκεφτούν πως οι Ελληνες φίλαθλοι δεν σηκώνουν άλλο 4-4-2 (και δεν αναφερόμαστε σε σύστημα).

7. Σύμφωνοι, η Παραγουάη είναι δυνατή ομάδα, ξεχωρίζει για το στρωτό ποδόσφαιρό της, αλλά τόσες κάθετες πάσες στην άμυνά μας δεν θα έβγαζε ούτε η Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα.

8. Επίσης, δεν είναι δυνατόν για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι να παρουσιάζουμε τεράστιο πρόβλημα στα στημένα και να μας παίρνουν κεφαλιές παίκτες που είναι 1,5 κεφάλι πιο κοντοί από τους δικούς μας. Αυτό κάποτε ήταν το όπλο μας (τα στημένα), τώρα τείνει να γίνει η αγχόνη μας.

9. Ισως τελικά πρέπει να σκεφτεί σοβαρά ο Οτο Ρεχάγκελ ένα σύστημα με τρεις κεντρικούς αμυντικούς. Να είμαστε τουλάχιστον σίγουροι ως προς το παθητικό κομμάτι και μετά βλέπουμε πως θα βάλουμε την μπάλα στα δίχτυα.

10. Στο αγωνιστικό κομμάτι, η Παραγουάη έχασε αρκετές ευκαιρίες, αλλά ευτυχώς για εμάς σκόραρε μόλις δύο φορές (με τον Βέρα στο 90 και τον Μπάριος στο 25ο λεπτό). Ειρήσθω εν παρόδω, αυτός ο Μπάριος είναι ένας Αργεντινός (έχει αλλάξει υπηκοότητα) που ήθελε πριν 2-3 χρόνια ο Παναθηναϊκός, αλλά επειδή προερχόταν από το πρωτάθλημα της Χιλής γέννησε μια σειρά από ερωτήματα και αμφιβολίες. Τελικά ο Μπάριος κατέληξε στη Ντόρτμουντ και έβαλε πέρυσι ένα κάρο γκολ ώστε να βγει πρώτος σκόρερ της ομάδας και μέσα στους πρώτους της Bundesliga. Για να επιστρέψουμε στην κουβέντα, η Εθνική απείλησε κυρίως με σουτ (Σαμαράς και Τζιόλης), ενώ μετά το 2-0 μας ακυρώθηκε κανονικό γκολ ως οφσάιντ.

ΟΙ ΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ:

ΕΛΛΑΔΑ: Τζόρβας, Σεϊταρίδης Τοροσίδης, Παπαδόπουλος, Κυργιάκος, Τζιόλης Κατσουράνης, Νίνης, Σαλπιγγίγης, Καπετάνος, Σαμαράς

ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ: Βιγιάρ, Μπονέτ, Βερόν, Ντα Σίλβα, Μορέλ Ροντρίγκεζ, Ριβέρος, Κάσερες, Βέρα, Τόρες, Μπάριος, Σάντα Κρουζ

ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΙ:

ΕΛΛΑΔΑ: Χαλκιάς, Πατσατζόγλου, Σπυρόπουλος, Χαριστέας, Καραγκούνης, Βύντρα, Παπασταθόπουλος, Μαλεζάς, Πρίττας

ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ: Ντιέγο Μπαρέτο, Μπομπαντίγια, Κανίσα, Ζούλιο Κάσερες, Μπενίτες, Σαντάνα, Εντγκαρ Μπαρέτο, Ορτιγόσα, Αλκαράζ