Μανωλάς: Άλλο το 1994... άλλο τώρα

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Ποιες είναι οι αναμνήσεις που έρχονται στο μυαλό σας όταν γυρίζετε πίσω στο χρόνο στο 1994; Ήταν η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα Μουντιάλ...

«Είναι αυτό που λες. Περνούσαμε για πρώτη φορά σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Πολύ μεγάλη επιτυχία! Όλη η διαδρομή ήταν αξέχαστη. Μαζευτήκαμε μία... χούφτα άνθρωποι, το πιστέψαμε και κάναμε το όνειρο, πραγματικότητα. Αντιμετωπίσαμε την Ρωσία που ήταν πολύ καλή ομάδα τότε, όπως και η Ουγγαρία, που στη προηγούμενη διοργάνωση, μας έκοψε το δρόμο».

Υπάρχει πικρία για το γεγονός ότι εκείνη η Εθνική πραγματοποίησε πολύ άσχημη πορεία σε εκείνο το Μουντιάλ;

«Αυτό που πιστεύω είναι ότι μπορούσαμε να έχουμε καλύτερη παρουσία. Προσωπικά, θέλω να κρατήσω το ότι η δική μας γενιά έβαλε ένα λιθαράκι, όπως αυτό που είχε βάλει και η γενιά του 80', που είχε πάει για πρώτη φορά σε Euro, πάλι με τον Αλκέτα Παναγούλια στον πάγκο. Μετά ήρθε η γενιά του 2004, που έδειξε ότι υπάρχει ταλέντο και συνέχεια στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές έχουν ικανότητα και παρ' ότι ανοργάνωτοι ή μερικές φορές... ατομιστές, καταφέρνουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να την βγάζουμε στο χορτάρι. Αν βρεθεί ένας άνθρωπος να μας κάνει... ομάδα, μπορούμε να πετύχουμε πολλά » .

Έχει γραφτεί και ειπωθεί αμέτρητες φορές ότι εκείνη η Εθνική ομάδα έδωσε μεγαλύτερο μέρος στο εξωαγωνιστικό κομμάτι, απ' ότι στο αμιγώς αγωνιστικό...

«Έγιναν πάρα πολλά. Πολλοί άσχετοι μπήκαν στον... χορό για να εκμεταλλευτούν καταστάσεις και εμείς ήμασταν στη μέση όλων αυτών. Το πιο σημαντικό είναι ότι φύγαμε πολύ νωρίς για την Αμερική. Και ουσιαστικά δεν κάναμε προετοιμασία. Πηγαίναμε σε μία τόσο σημαντική διοργάνωση, χωρίς να είμαστε έτοιμοι. Καθόλου μάλιστα».

Δηλαδή;

«Δεν ξεκουραστήκαμε καθόλου! Δεν πήραμε ανάσα. Θυμάμαι για παράδειγμα τον εαυτό μου. Εκείνη την χρονιά με την ΑΕΚ είχαμε παίξει στο Τσάμπιονς Λιγκ για πρώτη φορά, ήταν μία δύσκολη αγωνιστική σεζόν και πολύ κουραστική. Φύγαμε πολύ νωρίς, όπως σου είπα, για την Αμερική και εγκατασταθήκαμε στη Νέα Υόρκη, εξαιτίας της ομογένειας που ήθελε να μας δει.

Δεν δίναμε παιχνίδια στη Νέα Υόρκη, στην οποία είχε μεγάλη υγρασία. Δεν ήμασταν καθόλου συγκεντρωμένοι σε αυτό για το οποίο είχαμε πάει εκεί. Οι ομογενείς είχαν ανάγκη να μας δουν, να μας πουν έναν καλό λόγο. Δεν λέω ότι έγινε κάτι εσκεμμένα. Όμως, υπήρχε αποπροσανατολισμός, ενώ δεν είχαμε την ευκαιρία για προετοιμασια, για την απαραίτητη αποκατάσταση.

Για να ξαναβρούμε τον ρυθμό μας μετά από μία κουραστική χρονιά. Δεν υπήρχε τότε η επιστημονική υποστήριξη του "σήμερα". Μην ξεχνάς ότι πολλά παιδιά ήταν σε οριακή ηλικία. Ο Τάσος(Μητρόπουλος) ήταν 36, εγώ και ο Σαραβάκος ήμασταν 34. Οπότε καταλαβαίνει κάποιος, ότι μπορεί όλα αυτά να έμοιαζαν λεπτομέρειες, όμως μαζεύονται μικρά-μικρά πράγματα που παίζουν τεράστιο ρόλο».

Αυτός ήταν και ο λόγος της αποτυχίας τότε;

«Ήταν ενδεχομένως ο κυριότερος. Δεν είχαμε το μυαλό μας εκεί που έπρεπε. Μας αποδιοργάνωσαν πολλά πράγματα, οι εκδηλώσεις, όλα αυτά. Είπα και πριν, μπορεί να μην έγινε κάτι εσκεμμένα. Τουλάχιστον αυτό το πάθημα έγινε...μάθημα για την επόμενη μεγάλη διοργάνωση».

Τι θυμάστε από τον Ντιέγκο Μαραντόνα;

«Τότε είχε τις περιπέτειες με τα ναρκωτικά, έκανε μόνος του προπόνηση, δεν ξέραμε πως θα παρουσιαστεί. Δεν έπαυε όμως να είναι ο... Μαραντόνα. Να τον βλέπεις από κοντά, να τον αντιμετωπίζεις. Ήταν ο ηγέτης εκείνης της Αργεντινής, η οποία είχε εξαιρετικούς παίκτες στην σύνθεση της. Ο Κανίγια, ο Μπατιστούτα, ο Τσαμότ, ο Ρεδόνδο, ο Μπάλμπο. Ο Μαραντόνα ήταν προικισμένος με τεράστια προσόντα. Τεχνική κατάρτιση, φαντασία στο παιχνίδι του. Τρομερά ευφυής ποδοσφαιριστής. Πως κοντρόλαρε την μπάλα, πως μας έβαλε το γκολ! Ο τρόπος που έπαιζε, το πως ζούσε για το ποδόσφαιρο».

Παραμονές του αγώνα με την Αργεντινή στο ξενοδοχείο που είστε. Υπάρχει πλάνο αντιμετώπισής του; Συζητάτε μεταξύ σας οι ποδοσφαιριστές για τον Μαραντόνα;

«(Γελάει). Λέγαμε ότι δεν θα μπορέσει να κάνει πολλά πράγματα. Δεν ξέραμε σε τι κατάσταση βρίσκεται. Είδαμε έναν Μαραντόνα όμως εξαιρετικό. Μας έβαλε ένα εκπληκτικό γκολ, ενώ και την Νιγηρία την πήρε μόνος του. Προσπαθήσαμε να βρούμε τρόπους να τον εξουδετερώσουμε. Τον είχε ο Γιώτης (Τσαλουχίδης). Δεν μπορείς να μαρκάρεις τέτοιους παίκτες. Οι τακτικές τότε δεν ήταν τόσο προχωρημένες όπως στις μέρες μας. Η Αργεντινή όμως ήταν και ως σύνολο φοβερή ομάδα».

Για δεύτερη φορά σε ένα Μουντιάλ. Τι μπορεί να πετύχει αυτή η Εθνική ομάδα στη Ν. Αφρική;

«Καταρχήν, είναι τεράστια επιτυχία και μόνο που θα συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει κερδίσει τον σεβασμό. Από το 2004 που κατέκτησε το τρόπαιο στο Euro. Δεν μας πήραν στα... σοβαρά και την πάτησαν. Πιστεύω θα παρουσιαστούμε έτοιμοι. Τα περισσότερα παιδιά αγωνίζονται βασικοί στις ομάδες τους, ενώ θεωρώ ότι θα είμαστε σοβαροί και εξωαγωνιστικά. Ο Ότο Ρεχάγκελ είναι της κλασσικής γερμανικής σχολής. Της πειθαρχίας. Οπότε, μπορούμε να είμαστε ήσυχοι ως προς αυτό. Προσωπικά περιμένω καλή παρουσία. Και δεν σου κρύβω ότι περιμένω να διακριθούμε».

Άλλη εποχή τότε, άλλη τώρα. Παρ' όλα αυτά, ποιες είναι οι διαφορές που υπάρχουν στην Εθνική του 1994 με αυτή του 2010;

«Στο επίπεδο οργάνωσης, δουλειάς και άλλων μικρών λεπτομερειών που κάνουν την διαφορά. Να σου δώσω ένα παράδειγμα; Ο Κυργιάκος αγωνίζεται στη Λίβερπουλ, κάτι που αποτελούσε... τρελό όνειρο τότε. Στο άκουσμα τέτοιων ομάδων στη δική μας εποχή, μας έπιανε δέος. Τώρα όλα αυτά έχουν απομυθοποιηθεί. Δεν φοβόμαστε, έχουν έρθει τεράστιοι παίκτες στην Ελλάδα. Ήρθε ο Ριβάλντο.

Τώρα είμαστε πιο κοντά στο... εξωτερικό, έχουμε παραστάσεις από τα μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Σαν παίκτες, η Ελλάδα πάντοτε έβγαζε πολύ καλούς ποδοσφαιριστές που έχουν σφραγίσει την εποχή τους. Το 1980 όταν πήγαμε στο Euro, είχαμε τον Κούδα, τον Αρδίζογλου, στην δική μας τον Σαραβάκο ή εμένα. Απλώς αλλάζει η οργάνωση, ο τομέας της φυσικής κατάστασης, ακόμα και η... διατροφή.

Ένα άλλο, ήταν ότι τότε εμείς βασιζόμασταν στο γερμανικό μοντέλο. Της δύναμης, του να τρέξουμε. Τώρα υπάρχει περισσότερη τεχνική, ενώ οι σημερινοί ποδοσφαιριστές είναι... υπεραθλητές. Βλέπω την Μπαρτσελόνα στο Τσάμπιονς Λιγκ και μένω άναυδος. Οι ποδοσφαιριστές του «τότε», δύσκολα θα μπορούσαν να σταθούν σήμερα. Διαφορετικές οι συνθήκες, δεν μπορούν να γίνουν εύκολα συγκρίσεις».

Ο Μαραντόνα θα μπορούσε να σταθεί στις ανάγκες του σημερινού ποδοσφαίρου;

«Είχε τα στοιχεία. Αν μπορούσε να αντέξει την πίεση. Ναι, θα μπορούσε να σταθεί. Ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Είναι σαν να λέμε, αν θα μπορούσε ο... Χούλιο Ιγκλέσιας να σταθεί στο σημερινό τραγούδι. Όταν έχεις χάρισμα, όταν έχεις ταλέντο, μπορείς να το κάνεις».

Ας επιστρέψουμε στην σημερινή Εθνική ομάδα και την πρόκληση του Μουντιάλ. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο "όπλο" αυτής της ομάδας;

«Ότι έχουν καλή σχέση μεταξύ τους, ότι είναι μία οικογένεια. Συν το γεγονός ότι η ομοσπονδία είναι δίπλα τους».

Πολλοί θεωρούν ότι το πρώτο ματς, με τη Νότιο Κορέα θα κρίνει πολλά για το αν η Ελλάδα θα περάσει στην επόμενη φάση. Συμφωνείτε με αυτό;

«Ναι. Ένα θετικό αποτέλεσμα θα δώσει φτερά σε όλους για να συνεχίσουν την προσπάθειά τους. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι θα δώσει το παρών σε αυτή τη διοργάνωση. Μία χώρα τόσο μικρή να είναι εκεί. Σε μία δύσκολη συγκυρία για την πατρίδα μας, με τα οικονομικά δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί, ελπίζω αυτή η ομάδα να δώσει έναν τόνο αισιοδοξίας. Το πιστεύω ότι μπορεί να έχει μία πολύ καλή παρουσία».

Η άποψή σου για τον Ότο Ρεχάγκελ;

«Ο προπονητής είναι ο ηγέτης σε μία ομάδα. Αυτός που εμπνέει και δίνει όραμα στους ποδοσφαιριστές. Αυτός που παίρνει όλες τις αποφάσεις. Ο Ρεχάγκελ έχει τεράστιο μερίδιο στην επιτυχία της Εθνικής ομάδας. 'Να πιστέψετε σε αυτό που πιστεύω και εγώ' είπε ουσιαστικά στους ποδοσφαιριστές του, τους έδωσε όραμα, όπως είπα και προηγουμένως.

Δεν λειτουργεί σπασμωδικά, παρά την κριτική που έχει δεχθεί κατά καιρούς. Άλλωστε, μόνο 11 παίκτες μπορούν να αγωνιστούν. Και η επιλογή των διεθνών γίνεται από 500 ποδοσφαιριστές. Έχει αποδείξει με τα αποτελέσματα που έχει φέρει η Εθνική ομάδα ότι ξέρει να διαχειρίζεται άριστα την εκάστοτε κατάσταση. Μετέδωσε την αισιοδοξία του στην Εθνική και οι ποδοσφαιριστές έκαναν πράξη το όραμά του».