Πορεία για το Πολυτεχνείο στο Ρέθυμνο

Η αρχή έγινε από το δημαρχείο, γύρω στις 18:30. Άνθρωποι κάθε ηλικίας –φοιτητές κατά κύριο λόγο- εξοπλισμένοι με ομπρέλες (λόγω καιρού), πανό φοιτητικών συλλόγων του Πανεπιστημίου, με μια φωνή προσάρμοσαν στον αναγκαία επίκαιρο χαρακτήρα της κρίσιμης κοινωνικοπολιτικής περιόδου που διανύουμε,  τη σημασία της ανθρωποθυσίας του 1973.

Η βαριά (;) παρακαταθήκη του παρελθόντος, για τον απεγκλωβισμό από τον τυραννικό συνταγματικό ζυγό των τανκς, στον αγώνα της σύγχρονης αποτίναξης, της οικονομικής κατάκτησης των ξένων εταίρων και της ραγδαίας ανόδου των ακροδεξιών φαινομένων.

Συνθήματα κατά της κυβέρνησης και της Χρυσής Αυγής

Στο συνθηματικό στόχαστρο, ασφαλώς και μοιραίως, μπήκε η οικουμενική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Ιδιαίτερη ήταν αναφορά στο πρόσωπο του Φώτη Κουβέλη, ο οποίος, όπως φώναξαν κάποιοι εκ των νεαρών «πρόδωσε τις αξίες της αριστεράς…».

Ξεχωριστής σημασίας ήταν και τα συνθήματα κατά της Χρυσής Αυγής, με ιστορικές αναδρομές στα ναζιστικά ολοκαυτώματα Ανωγείων και Βιάννου…

Κανένα έκτροπο

Εν αντιθέσει με την περυσινή χρονιά, δεν σημειώθηκε το παραμικρό «παρατράγουδο», ώστε να αμαυρωθεί ο τιμητικός και ιστορικός χαρακτήρας της πορείας.

Ο τερματισμός έγινε, σχεδόν μια ώρα μετά  στην Πλατεία του Αγνώστου Στρατιώτη, αφού πρώτα είχε διασχιστεί όλη η παλιά πόλη...

Άλλοι με βρεγμένα ρούχα, άλλοι βραχνές φωνές και …σπασμένες ομπρέλες (!). Στην πλειοψηφία τους προβληματισμένοι, συγκινημένοι και  φυσικά αποφασισμένοι για ενιαίο αγώνα κοινωνικής και πολιτικής ανατροπής. Το Πολυτεχνείο πάντα θα δείχνει το δρόμο. Θα είναι εκεί και θα μας περιμένει, στοιχειωμένο στο παράπονο των θυμάτων της επταετίας για την χρόνια «ύπνωση»... Και του χρόνου περισσότερο «λέφτεροι»…