Μαμάδες... τι δύσκολο πράγμα!

Είναι όντως πολύ ωραίο το να μας επαινείται αλλά εξίσου κουραστικό να σας ακούμε συνέχεια να μας λέτε τι να φάμε, πώς να ντυθούμε και φυσικά το κλασσικό «Πρόσεχε..» σε ό, τι κι αν κάνουμε. Πρόσφατα διάβασα ένα πολύ διασκεδαστικό tweet στο twitter : «Έλα μαμά, σ’ αφήνω να πάω να φάω ένα τοστ» «Εντάξει παιδί μου, πρόσεχε..» γιατί τα τοστ, άλλωστε, είναι γνωστά για τις βιαιοπραγίες τους! Ευφυέστατο και πόσο αληθινό;! Ας αναλύσω λοιπόν την ψυχολογία αυτών των λατρεμένων μας γυναικών, που μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν ΜΠΟΡΟΥΝ!

Αρχικά, είμαι της άποψης ότι δεν είμαστε όλες γεννημένες για να γίνουμε μαμάδες. Θέλει πολλά κότσια το να είσαι μάνα, γιατί που πας κυρία μου με βεβαρυμμένο παρελθόν να μάθεις στο παιδί σου τι είναι σωστό και τι λάθος. Θα μου πείτε από τα λάθη μας μαθαίνουμε αλλά θα σας πω κι εγώ πως «ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μηδέ τη γνώμη άλλαξε μηδέ την κεφαλή του». Όταν στην ζωή σου ήσουν «ελεύθερο πνεύμα» έτσι θα λειτουργήσεις και στην οικογένεια σου. Το πιο πιθανό βέβαια είναι να αγαπάς τα παιδιά σου περισσότερο από άλλους που θα τα καταπιέσουν, παρόλα αυτά δεν θα πάψεις ποτέ να θες να ρουφάς κάθε στιγμή της ζωής λίγο απερίσκεπτα. Πάλι όμως θα μου πείτε, καλά εσύ δηλαδή άμα κάνεις παιδιά πάει; πέθανες; τέλος η ζωή σου μετά; Όχι, η ζωή μου δεν θα τελειώσει απλώς θα αλλάξει ριζικά! Τα παιδιά μου θα γίνουν τότε η ζωή μου. Άσε που εγώ δεν θέλω να κάνω παιδιά!

Πόσο αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους που δεν θέλουν παιδιά. Ναι καλά διαβάσατε, δεν θέλω παιδιά! Πιστεύω πως πολλοί θα συμφωνήσουν όπως και θα διαφωνήσουν μαζί μου στο ότι πρέπει να είσαι ο πλέον ώριμος άνθρωπος για να φέρεις στο κόσμο μια ζωούλα και να την αναθρέψεις σωστά! Ε εγώ δεν είμαι και δεν ξέρω και αν θα γίνω ποτέ. Το μόνο που ξέρω είναι πως χαίρομαι αυτές τις γυναίκες που έχουν το θάρρος να μεγαλώσουν ένα παιδί μόνες ή με σύντροφο μέσα σ’ αυτήν την κοινωνία που ζούμε!

Αφήσαμε πίσω όμως τις ήδη υπάρχουσες φανταστικές μαμάδες που μας ταλαιπωρούν και τις ταλαιπωρούμε! Κακώς! Στο θέμα μας..

Φαντάζομαι πως όλοι κάποια στιγμή έχετε βιώσει την μητέρα σας να γίνετε άθελα της η γνωστή και μη εξαιρετέα Ελληνίδα Μάνα!! Ακολουθούν παραδείγματα.
 
«Μαμά, θα βγω!» : ξέρετε τι κατάλαβε; «Πάω για όργια, με ποτά, ναρκωτικά και χωρίς μπουφάν!» Δεν θα σας το πει ποτέ αλλά η ανησυχία θα την τρώει όλο το βράδυ μέχρι να γυρίσετε αρτιμελείς και νηφάλιοι. Το επόμενο πρωί έχει διακριτική ανάκριση για να βεβαιωθεί ότι είστε καλά.

Φαγητό. Το μεγάλο πρόβλημα.

Τρως φαί..-φάε και σαλάτα. Τρως σαλάτα..-φάε και το φαί. Τρως και τα δύο..-τρώγε αργά! Τρως αργά..-τρώγε ντε! Το τρως όλο..-δεν χόρτασες; Αφήνεις λίγο..-δεν σ’ άρεσε; Έφαγες; Έλα να φας. Να τρως παιδί μου. Κι άλλο θα φας; Μα πριν λίγο δεν φάγαμε; Καλά, αλλά μην φας πολύ γιατί σε λίγο θα φάμε.

Βρε κορίτσια τι θέλετε εν τέλει; Να τρώμε ή να μην τρώμε; Όσο και να τρως, ποτέ δεν θα γίνεις τόσο χοντρός ώστε η μάνα σου να σταματήσει να σου δίνει φαγητό και αυτό είναι κανόνας. Είναι και αυτό ένα κομμάτι αυτής της γλυκιάς καταπίεσης που δεν θέλεις με τίποτα να σταματήσει.

Ραδιουργίες, μητρικά ψέματα και η περίφημη «θυσία της μάνας».

Σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκουν οι γκρινιάρες μαμάδες που δεν είναι ποτέ ευχαριστημένες με τις επιλογές των παιδιών τους και πάντα βρίσκουν κάτι λάθος σ’ αυτές! Όλα ξεκινούν από την απόσταση. Όσο πιο κοντά είναι μια μητέρα με το παιδί της τόσο λιγότερα λάθη θεωρεί ότι κάνει το παιδί της, ή τουλάχιστον δεν του κάνει πλύση εγκεφάλου καθώς θεωρεί ότι κρατάει τα ηνία αυτής της σχέσης. Τι εννοώ. Όταν το παιδί ζει μαζί με τους γονείς του ακόμα κι αν δεν είναι τόσο δεμένο με την μαμά του εκείνη θα βρει τον τρόπο να του «περάσει» κάποια πράγματα με τον τρόπο της είτε μέσω του γνωστού «Κάνε μου την χάρη παιδί μου, πόσα πράγματα σου ζητάω, μια μάνα την έχεις κτλ». Είναι και το φιλότιμο στην μέση..καταλαβαίνετε. Όταν έμενα με τους γονείς μου ήμουν πολύ καλό παιδί, μόλις έφυγα άρχισαν τα προβλήματα.  Που πας, τι ώρα θα γυρίσεις, γιατί το ένα, γιατί το άλλο. Δεν ήμουν πλέον παιδί και αυτό ήταν κακό γιατί η ελληνίδα μάνα θέλει πάντα το παιδάκι της να μένει παιδί! Να μην μιλήσω καλύτερα για τις επιλογές των συντρόφων μας. Ο ένας/η μια χειρότερος από τον άλλον! «Μα είναι αυτός για σένα; κοίτα ντύσιμο, κοίτα  καπνίζει κιόλας, οι δικοί του με τι ασχολούνται; από πού είναι είπαμε; έχει αδέλφια;» βασικότατα στοιχεία για να κρίνεις αν είναι κάποιος/α ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ! Ούτε λόγος για χαρακτήρα και συμπεριφορά. Είναι τρελές ρε παιδιά αυτές οι κυρίες που λέει και μια φίλη μου!

Τα μητρικά ψέματα τώρα κατά τη γνώμη μου έχουν περισσότερο θετική παρά αρνητική έννοια και στοχεύουν στο να στηρίξουν το παιδί παρά να το χαντακώσουν. Μπορεί να είναι ένα ψεματάκι προς τον αυστηρό μπαμπά για το που θα πας ή με ποιον θα είσαι( η μαμά σίγουρα ξέρει την αλήθεια) ή ένα ψεματάκι στον καθηγητή που δεν πήγες στο μάθημα γιατί ήσουν άρρωστος ενώ στην πραγματικότητα ήσουν έξω ως τα ξημερώματα! Το τι έκανες έξω, ε καλύτερα να μην το ξέρει! Σ’ αυτές τις περιπτώσεις νομίζω όλοι της αγαπάμε!

Σου τελείωσαν τα λεφτά;; Ήρθε φουσκωμένος υπέρ το δέον ο λογαριασμός του κινητού ή της πιστωτικής; Τράκαρες και δεν μπορείς να επισκευάσεις το αυτοκίνητο; Μάνα SOS!! Να που ο σωτήρας μας είναι ΚΑΙ εκεί η μάνα που θα μας «καλύψει» απ’ το κομπόδεμα της, απ’ τον δικό της τον ιδρώτα στην οικοδομή.. εε τι γράφω; Συγχωρέστε με, παρασύρθηκα! Θυσιάζει την κροκό τσαντούλα λοιπόν, που ζαχαρώνει εδώ και καιρό, για τα δικά σου τα κερατιάτικα.
Δεν σήκωσες το τηλέφωνο;; Έκανες τέτοιο λάθος; Μάλλον είσαι στο νοσοκομείο και δεν της το έχουν πει ακόμα ή έχεις μπει στην φυλακή για παράνομο παρκάρισμα ή απλώς έχεις πεθάνει. Το να ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟ;; ουφ, αμάν πια!

ΟΜΩΣ αυτές οι αξιολάτρευτες κυριούλες είναι αυτές που θα μας φροντίζουν ό, τι και να τους κάνουμε, θα μας συμβουλεύουν πάντα για το καλό μας και όσο και να θέλουμε να τις αποφύγουμε δεν μπορούμε γιατί μας ξέρουν καλύτερα κι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Και το κακό στην σχέση μας μ’ αυτές : Αμοιβαία τα αισθήματα μωρό μου..

Μάνες- Αυτές είστε. (και ΘΑ ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΑΝΤΑ & ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ)