Περί κριτικής

Κριτική γίνεται, φυσικά, και σε αθλητές, αλλά αυτό είναι ένα κομμάτι που δε θα απασχολήσει το παρόν κείμενο.

Πρόκειται γι’ αυτό που πολλές φορές χαρακτηρίζεται ως «ελληνικό φαινόμενο», να γίνεται, με άλλα λόγια μία «άκρατη» κριτική σε τεχνικά επιτελεία ομάδων από μερίδα κάθε φορά φιλάθλων, οι οποίοι πιστεύουν ότι θα ήταν περισσότερο κατάλληλοι στη θέση αυτή.

Είναι, φυσικά, καλό να υπάρχουν απορίες για τις επιλογές ενός προπονητή (μπάσκετ, ποδοσφαίρου ή βόλεϊ, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του καθενός), ωστόσο από αυτό μέχρι το να υπάρχει η πεποίθηση ότι ξέρουν περισσότερα από αυτούς που είναι η δουλειά τους απέχει παρασάγγας.

Συμβαίνει, όμως, συχνά, παράγοντες ομάδων να παρασύρονται και να αλλάζουν τους προπονητές… σαν τα πουκάμισα.

Πάντως, έχει αποδειχτεί ότι όσες φορές δόθηκε πίστωση χρόνου σε έναν προπονητή για να δείξει έργο, αυτός τα κατάφερε.

Συνέβη με τον Φερνάντο Σάντος στον ΠΑΟΚ, με τον Ερνέστο Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό και απέδειξε με τη συνέχεια του στον Αστέρα Τρίπολης ο Σάκης Τσιώλης ότι θα έπρεπε ίσως να συμβεί και με αυτόν στον Άρη.

Άλλωστε, ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον κλείνει 20ετία στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, διότι εκεί γνωρίζουν ότι όποιο κι αν είναι το στοίχημα αποτελέσματα αναφορικά με τη δουλειά ενός τεχνικού σε μια ομάδα, σπάνια φαίνονται εξαρχής και χρειάζεται πίστωση χρόνου. Η αρχή κάθε ομαδικού αθλήματος, η οποία βέβαια σπάνια τηρείται!