Περί συστημάτων και τακτικής

Αν κάποιος επιχειρήσει να κάνει μια ανάλυση των συστατικών που πρέπει να έχει μία τακτική για να είναι σωστή, πιθανότατα να μην καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα. Δεν υπάρχουν εκ προοιμίου σωστές ή λάθος τακτικές και συστήματα.

Υπάρχουν ομάδες με ή χωρίς τακτική και ομάδες που παίζουν σωστά ή λάθος ένα σύστημα. Ποιος θα ξεχάσει, άλλωστε, την ειρωνεία από μεγάλη μάζα των Ελλήνων φιλάθλων για το απαρχαιωμένο, κατά τα άλλα 5-4-1 (που κατά συνθήκη γινόταν 5-3-2 ή και 3-5-2) με το οποίο παρέτασσε την Εθνική Ελλάδας στο Euro 2004 ο Όττο Ρεχάγκελ;

Και όμως αυτός ο τρόπος παιχνιδιού αποδείχτηκε σωστός και ήταν ικανός να ανατρέψει τα προγνωστικά και να δώσει στο ελληνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα τη χαρά ενός ποδοσφαιρικού τίτλου.

Αυτό ήταν το σύστημα που ταίριαζε σε εκείνη την ομάδα (τα συστήματα εξάλλου έχουν και παραλλαγές από φάση σε φάση και ανάλογα με το αν επιτίθεται ή αμύνεται μια ομάδα) και αμυντικογενής η τακτική που μπορούσε να παίξει με βάση την ποιότητα των ποδοσφαιριστών της. Εξίσου σωστό, επί παραδείγματι, για το δεδομένα της Μπαρτσελόνα είναι το 4-3-3 ή αλλιώς το 4-5-1 στην επιθετικογενή του μορφή.

Γιατί σʼ αυτήν υπάρχει ο Τσάβι, ο Ινιέστα, ο Μέσι και ο Φάμπρεγας. Η Ελλάδα προσπαθούσε να παίξει το ίδιο σύστημα με τους Κατσουράνη, Ζαγοράκη και Μπασινά θα αποτύγχανε.

Όλα τα παραπάνω με αφορμή την πρόσληψη του Ρεχάγκελ από τη Χέρτα Βερολίνου, σε μια προσπάθεια να θυμηθούν οι Έλληνες φίλαθλοι το πόσο έξυπνα έπαιξε η ομάδα τους κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 2004, όταν, δηλαδή, είχε τον Γερμανό προπονητή στον πάγκο της.