Βασίλισσα ξανά…

Και στοίχημα πάμε ότι «μερένχες» ήταν και ο άρχοντας του αγώνα. Τουλάχιστον τα σφυρίγματα του στο πρώτο ημίχρονο αυτήν την ιδέα μου έφεραν στο μυαλό. Ίσως να έφταιγαν και τα προσωπικά μου συναισθήματα, τα οποία είναι μπλαουγκράνα, μολονότι βρίσκω βαρετό το Play Station.

Όμως χθες αυτή η βγαλμένη από ηλεκτρονικό παιχνίδι ομάδα, αυτή που με τον τρόπο ανάπτυξης της  έχει αποκτήσει πολλούς θαυμαστές και φίλους ανά τον κόσμο έδειξε ανήμπορη να αντιδράσει στον Special One τρόπο που αγωνίστηκε η μεγάλη της αντίπαλος.

Το πρώτο ημίχρονο –που από κάποια φωνή στο πλήθος χαρακτηρίστηκε «σούπα»- άνηκε στους παίκτες του Πορτογάλου τεχνικού. Με ολοκληρωτική άμυνα, δύο-τρεις κλασικές ευκαιρίες, έναν Χοσέ Πίντο να επιδεικνύει εκτός από την ιδιαίτερη κώμη του και την εξαιρετική αγωνιστική του κατάσταση αλλά και το δοκάρι σύμμαχο του είχε κρατήσει «λευκό» το τέρμα του.

Η Μπαρτσελόνα δεν κατάφερε ποτέ μέχρι το 45’ να ξεδιπλώσει τον τρόπο παιχνιδιού που φίλοι –και εχθροί νομίζω- θαυμάζουν. Δε φάνηκε πουθενά. Και ματς χωρίς σπουδαία «Μπάρτσα» είναι μισό ματς…

Στο δεύτερο ημίχρονο οι ρόλοι άλλαξαν. Εκεί αρχίσαμε να βλέπουμε την Μπαρτσελόνα που αγαπήσαμε. Ο διαιτητής άλλαξε διάθεση στην ανάπαυλα και τότε το ματς ξαναπήρε ομορφιά! Ο πανηγυρισμός μου στο –οφ σάιντ- γκολ των Καταλανών μου επιβεβαίωσαν ότι ήμασταν λίγοι “fun” τους εκεί μέσα.

Και παρότι δε χαίρει της αμέριστης εκτίμησης μου σκέφτομαι μήπως πρέπει να παραδεχτώ ότι το ‘κοουτσάρισμα’ του Μουρίνιο ήταν πιο καλά σχεδιασμένο από αυτό του Πέπε Κουαρδιόλα.

Η χθεσινή συμπεριφορά από τους πάγκους μου έδινε την εντύπωση ότι και οι δύο ξέρουν τι θέλουν να πάρουν, αλλά ο νικητής –εν προκειμένω- είχε κάνει το πλάνο που θα τον οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ενώ, ο ηττημένος σαν να βασίστηκε στον αυτόματο πιλότο της μηχανής του, πεπεισμένος ότι τα εργαλεία του δεν έχουν αντίπαλο.

Οι σταδιακές αλλαγές του Μουρίνιο, η είσοδος του Αντεμπαγιόρ στη θέση του Οζίλ προς κάλυψη των κενών που άφηναν οι ανεβασμένοι «μπλαουγκράνα», η αλλαγή φρεσκάδας του Κεντίρα αλλά σκοπιμότητας του Γκαράι έδειχναν ότι ο τεχνικός της «βασίλισσας» ήξερε τι ζητούσε.

Από την άλλη ο Κουαρντιόλα κόντεψε να βγάλει και τις καθυστερήσεις με τις αρχικές επιλογές του. Η πολύ καθυστερημένη αλλαγή του εξαφανισμένου και για 11ο συνεχόμενο ματς άσφαιρου Νταβίντ Βίγια, το «κάψιμο» από το ματς πρωταθλήματος του Σαββάτου του Κάρλος Πουγιόλ τον οποίο αναγκαστικά αντικατέστησε με τον Χαβιέρ Ματσεράνο είναι μερικά δείγματα λανθασμένων, ίσως, εκτιμήσεων του.

Σε ένα τέτοιο αγώνα βέβαια δεν υπάρχουν πολλά που μπορείς να πεις και να αναλύσεις. Τα ονόματα και τα μεγέθη των ομάδων είναι τόσο μεγάλα που στο τέλος απλά παρακολουθείς και είτε χαίρεσαι είτε λυπάσαι με το αποτέλεσμα. Το μόνο κακό στο χθεσινό ματς ήταν ότι ίσως οι περισσότεροι περίμεναν περισσότερο θέαμα.

Η ιστορία, όπως και να έχει, έγραψε Ρεάλ Μαδρίτης Κυπελλούχος Ισπανίας 2011, με τους Μαδριλένους να ξανασηκώνουν το τρόπαιο μετά από 18 χρόνια, διαψεύδοντας όσους στα προγνωστικά αγώνων που δίνουν συνεχόμενα οι δύο ομάδες να δίνουν ένα εύκολο 4/4 στους Καταλανούς.