Στο παιχνίδι της Κορέας με την Ελλάδα

Στις 11 και μισή φτάσαμε στον προορισμό μας. Μεγάλο λιμάνι που βρέχεται από τον Ινδικό Ωκεανό, το Πορτ Ελίζαμπεθ είναι από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ν. Αφρικής. Βρίσκεται 770 χιλιόμετρα ανατολικά του Κέιπ Τάουν και ιδρύθηκε για να στεγάσει Άγγλους αποίκους  (χρωστάει άλλωστε το όνομά του στη Βασίλισσα Ελισάβετ). Έχει πληθυσμό περίπου 2.500.000 κατοίκους, από τους οποίους οι 2.000 είναι Έλληνες. Αρκετοί από αυτούς μας υποδέχθηκαν κατά την άφιξή μας στην Ελληνική Κοινότητα.

Λίγη ώρα αργότερα κατευθυνθήκαμε μαζί με τους ομογενείς προς το γήπεδο που απέχει περίπου 10 λεπτά.

Το Nelson Mandela Bay, το γήπεδο που διεξήχθη ο αγώνας, είναι ένα σύγχρονο, όμορφο και επιβλητικό γήπεδο που χτίστηκε για τις ανάγκες της διοργάνωσης.

Ήδη μιάμιση ώρα πριν το αγώνα ο κόσμος είχε αρχίσει να προσέρχεται. Αρκετοί οι Κορεάτες.  Μια απαραίτητη αναμνηστική φωτογραφία των 2 αντιπάλων.

Η αλήθεια είναι πάντως, ότι ο ήχος από τις βουβουζέλες στο γήπεδο είναι πιο υποφερτός από ότι ακούγεται στην τηλεόραση. Ίσως βέβαια φταίει και το γεγονός ότι το γήπεδο δεν ήταν γεμάτο. Μπορεί σε 60000 κόσμο, τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Ο Γαλανόλευκος Φάρος και γενικότερα οι Έλληνες οπαδοί έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν. Αν αναλογιστούμε ότι ήμασταν σκορπισμένοι σε όλο το γήπεδο (αντίθετα με τους Κορεάτες που ήταν σε δυο μέρη), τις βουβουζέλες και ασφαλώς το ότι δεν ήμασταν και πάρα πολλοί, κάναμε ότι ήταν δυνατόν για να ακουστούμε και να βοηθήσουμε τους διεθνείς.

Φεύγαμε από το γήπεδο απογοητευμένοι. Αλλά μια επιγραφή πάνω από την θύρα 219 που ήμασταν, μας έβαλε στην θέση μας «ΚΕ ΝΑΚΟ: Ήρθε η Ώρα! Ας γιορτάσουμε»

Γιατί τελικά η ήττα σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ίσως δεν έχει και τόσο πολύ σημασία. Σημασία έχει να χαρείς τη στιγμή. Το Μουντιάλ. Τη γιορτή του Ποδοσφαίρου!