Ναι, υπάρχει πρόβλημα (Μέρος 2ο)

Θα ξεκινήσω λίγο παράδοξα. Ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε σε μια χώρα που έχει ζήσει ενεργά τους 2 παγκοσμίους πολέμους, δικτατορία, εμφύλιο, πείνα και κακουχίες. Και ας υποθέσουμε ότι αυτή η χώρα βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης. Έχει ισχυρή πρωτογενή παραγωγή, αναπτυσσόμενο βιομηχανικό τομέα, ορυκτό πλούτο και η σημαία της ανεμίζει περήφανη στους ισχυρότερους στόλους παγκοσμίως (μπορώ να γίνω ακόμα πιο γραφικός αν χρειαστεί). Η χώρα όχι μόνο ζει με τα όσα παράγει, αλλά έχει και έσοδα από το εμπόριο των προϊόντων της σε διεθνές επίπεδο. Φυσικά οι κάτοικοι ζούνε στη φτώχια, αλλά παραμένουν εργατικοί για το καλό του τόπου και για να αφήσουν μια καλύτερη χώρα στα παιδιά τους. Ενδεικτικά για να κάνουν μια διαδρομή 150 χιλιομέτρων και να πάνε να πουλήσουνε τα προϊόντα τους, θέλουν 3 μέρες περπάτημα δίπλα στα γαϊδουράκια τους που κουβαλάνε το εμπόρευμα. Και αυτό το κάνουν με ευχαρίστηση! Ας υποθέσουμε τώρα ότι αναλαμβάνει πρωθυπουργός ένας χαρισματικός άνθρωπος με ειδικότητα στο να μαγεύει τα πλήθη. Ο άνθρωπος αυτός έχει ένα όραμα. Να δημιουργήσει ένα κράτος πλουσίων με μοχλό έναν ισχυρό δημόσιο τομέα. Στο πρόγραμμά του δηλώνει ότι θα κρατικοποιήσει επιχειρήσεις και θα προσλάβει κόσμο να δουλεύει για αυτές. Το πείραμα πετυχαίνει, δημιουργείται η μεσαία τάξη (άνθρωποι που δεν είναι πλούσιοι μεν, αλλά ζούνε με σχετικές ανέσεις δε) και ο πρωθυπουργός απολαμβάνει χαρακτηρισμούς όπως: «χαρισματικός ηγέτης», «εθνικός ευεργέτης» και άλλα τέτοια γλαφυρά ενώ το όνομά του δίδεται σε κεντρικές λεωφόρους σε κάθε πόλη της χώρας. Όταν μάλιστα αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, παρουσιάζονται άνθρωποι διατεθειμένοι να δώσουν τα νεφρά τους για να τον κρατήσουν στη ζωή! Το πράγμα δεν μπορεί να στραβώσει, σωστά;

Oταν ανέλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου την πρωθυπουργία της χώρας, όντως κρατικοποίησε επιχειρήσεις και όντως προσέλαβε κόσμο στον δημόσιο τομέα, όπως ακριβώς είχε υποσχεθεί. Και θα ήταν σωστές κινήσεις αν γινόντουσαν αξιοκρατικά, σωστά, προσεγμένα και δίκαια. Έγιναν όμως 3 σφάλματα που δηλητηρίασαν για πάντα το Ελληνικό κράτος. Και θα συνεχίσουν να το δηλητηριάζουν μέχρι τον θάνατό του.

1ο μεγάλο σφάλμα: Αύξησε δραματικά τους μισθούς. Σε σημείο να μην αξίζει να κάνεις δουλειά εκτός δημοσίου. Ο δημόσιος υπάλληλος απολάμβανε την ασφάλεια της μονιμότητας, την άνεση να κάνει ότι θέλει, όποτε θέλει (και για διάλειμμα να δουλεύει που και που) και ένα μισθό πολύ ανώτερο από του ιδιωτικού τομέα. Για τη σχέση μισθού – απόδοσης, ούτε λόγος. Όποιος έχει μπει σε ΙΚΑ, ΤΕΒΕ, ΔΟΥ, Πολεοδομία και λοιπές υπηρεσίες ΕΞΥΠΗΡΕΤΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, ξέρει τι εννοώ. Τότε ήταν τα χρυσά χρόνια που όλες οι μανάδες ονειρεύονταν μια θέση στο δημόσιο για το παιδί τους. Ένα όνειρο που κράτησε μέχρι και το 2008! Από κοντά ακολούθησε και ο ιδιωτικός τομέας για να μην ξεμείνει από εργάτες ή υπαλλήλους. Μέχρι που διαπίστωσε ο εκάστοτε επιχειρηματίας ότι μπορεί να παράγει στην ίδια ποιότητα πολύ φθηνότερα σε χώρα του εξωτερικού. Και αντί να ανεβάσει την ποιότητα, προτίμησε να μεταφέρει το εργοστάσιο σε άλλη χώρα των Βαλκανίων ή κατά περίπτωση να το κλείσει τελείως (και πιθανότατα να ψάξει να βρει υπαλληλική απασχόληση στο δημόσιο). Έτσι η βιομηχανία σταμάτησε να αναπτύσσεται και η πρωτογενής παραγωγή γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων σχεδόν εξαλείφτηκε! Ο κόσμος άρχισε να συρρέει στα μεγάλα αστικά κέντρα και όλοι κυνηγούσαν το ελληνικό όνειρο του δημοσίου.

2ο μεγαλύτερο σφάλμα: Δημιουργήθηκε (και διαιωνίστηκε αργότερα) η εμπορική σχέση μεταξύ πολιτικών και πολιτών. Αντί να γίνουν αξιοκρατικά προσλήψεις, πέρασε στους πολίτες η εντύπωση πως αρκεί να ψηφίσεις το κυβερνών κόμμα και να περιμένεις να έρθει η σειρά σου. Θα βολευτούνε όλοι, το κράτος πληρώνει άλλωστε. Οι αντιπρόσωποι των κομμάτων έβλεπαν ποιος ψήφησε, ποιος πήγαινε στις συνελεύσεις και ποιος προωθούσε την παράταξη. Και κρατούσαν μια θέση για το παιδί του στον δημόσιο τομέα. Και αυτό γινόταν (και ακόμα γίνεται) ανεξέλεγκτα. Αποτέλεσμα; Ο δημόσιος τομέας διογκώθηκε επικίνδυνα και φορτώθηκε από αργόσχολους χαραμοφάηδες που ξέρανε κάποιον που ήξερε κάποιον.

3ο και μεγαλύτερο σφάλμα: Όλα αυτά έγιναν με δανεικά! Το «Τσοβόλα δώστα όλα» φίλε μου Γιώργο, αφορούσε τα λεφτά του ΝΑΤ. Ένα από τα παραδοσιακά ισχυρά ταμεία καταστράφηκε πρακτικά σε μια νύχτα. Ρώτα τους ναυτικούς που δουλεύανε σε πραγματικά αντίξοες συνθήκες 16-18 ώρες τη μέρα και κάνανε μήνες να πατήσουν στεριά (πόσο μάλλον να δούνε το σπίτι τους) τι εισφορές πληρώνανε στο ΝΑΤ. Και τώρα παίρνουν σύνταξη τα μισά από τα χρήματα που δίνανε κάθε μήνα! Όταν ξέμεινε το ΝΑΤ λοιπόν, ο εθνικός ευεργέτης, στράφηκε στο εξωτερικό. Επιδίωξε και κατάφερε να πάρει υπέρογκα ποσά, τα οποία έδωσε για να προσληφθούν οι άνθρωποι που τον ανέβασαν στην εξουσία. Για τους του άλλου στρατοπέδου ούτε κουβέντα φυσικά, δεν θα πληρώνει ο ελληνικός λαός για αυτούς βεβαίως βεβαίως…

Και έτσι δημιουργήθηκε ένα τεράστιο διεφθαρμένο κράτος που απλά υπολειτουργούσε. Λειτουργούσε οργανωμένα και μεθοδευμένα μόνο όταν επρόκειτο για κάποιου είδους λαμογιά, απατεωνιά και κλεψιά. Ναι φίλε μου Γιάννη, κλεψιά είναι να παίρνεις σύνταξη που δε δικαιούσαι. Και όσο ευθύνεσαι εσύ, άλλο τόσο ο δημόσιος «λειτουργός» που πήρε και αυτός το δωράκι του. Και περισσότερο από όλους, οι κυβερνόντες που ξέρανε τι γινότανε και δεν κάνανε τίποτε απολύτως. Ναι, ξέρανε, μην ακούσω τίποτα διαφορετικό. Απλά οι μεν δεν θέλανε να αλλάξουν την κατάσταση και οι δε δεν μπορούσανε. Και γιατί να την αλλάξουνε άλλωστε; Γιατί να πάρουν το πολιτικό κόστος να διακόψουν τα παράνομα λεφτά που εσύ φίλε μου Γιάννη θεωρούσες δικά σου; Για πας να ψηφίσεις τους άλλους; Και τότε πώς θα κάνανε τις συμφωνίες με τα περίεργα υποβρύχια που πάνε στραβά (νέος ελιγμός διαφυγής, άλλη μια παγκόσμια πατέντα), τους μεταχειρισμένους υπολογιστές «υπερσύγχρονης τεχνολογίας» (που θα τους πετούσαν οι Γερμανοί αν δεν τους αγοράζαμε εμείς) και  φυσικά τα εθνικά έργα που λόγω καταστάσεων και ιδιαιτεροτήτων (έτσι τα ονομάσαμε τώρα) κόστισαν στον ελληνικό λαό το εικοσαπλάσιο της πραγματικής τους αξίας και ολοκληρώθηκαν με δεκαετίες καθυστέρηση.

Και ποιος τιμωρήθηκε για όλα αυτά; Φυσικά κανείς. Οι αξιότιμες κυρίες του ΙΚΑ Καλλιθέας που χτίσανε πενταόροφες επαύλεις με τα λεφτά του έλληνα φορολογούμενου, κάνουν εκεί τις διακοπές τους τώρα που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεσή τους (σε 20-25 χρόνια). Ο υπερμέγιστος Άκης βρίσκεται σε VIP κελί στον Κορυδαλλό με τηλεόραση, Internet, προσωπική τουαλέτα και καθημερινό delivery. Δίπλα στον γνωστό και μη εξαιρετέο Μάκη που αφού έστησε ολόκληρο το σύμπαν στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, πήγε στα σίδερα να το παίξει λεβέντης. Περιμένουν και οι δύο να ηρεμήσουν λίγο τα πράγματα για να βγούνε και να συνεχίσουν τις δουλειές τους. Ο φίλος μας ο Λαυρέντης, ζορίστηκε αλλά δέχτηκε να του χαρίσει το Ελληνικό (παρα)κράτος περίπου 1 δις (Κάνε like αν καταλαβαίνεις για τι μέγεθος μιλάμε). Και δεν άνοιξε μύτη φίλε μου Γιάννη…

Ξεκίνησα κάνοντας ένα μάθημα νεοελληνικής ιστορίας. Θα κλείσω κάνοντας ένα μάθημα αρχαίας. Γιατί η δημοκρατία που έχουμε τώρα δεν είναι ούτε στο ελάχιστο όμοια με τη δημοκρατία που υπήρχε τότε. Μια δημοκρατία με σκλάβους (πόσο πιο ειρωνικό;) κατά την οποία όμως γινότανε ένα απλό πράγμα. Όταν κάποιος αναλάμβανε την εξουσία, η περιουσία του δημευόταν. Μόλις τελείωνε η θητεία του, αν το ταμείο ήταν ελλειμματικό, του δίνανε πίσω μόνο τα ρέστα. Και πήγαινε εκεί Άκη να κάνεις τα καπρίτσια στην κοπελιά από το Ζέλι (και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε)

Με εκτίμηση,
Το Γρανάζι

Το Γρανάζι γράφει μόνο για το Digital Crete